Ćwiczenia metodą PNF dedykowane są głównie pacjentom neurologicznym. Znajdują zastosowanie przy schorzeniach i przebytych incydentach naczyniowych Ośrodkowego Układu Nerwowego (OUN), objawiających się w postaci udarów krwotocznych i niedokrwiennych mózgu. PNF stosowane jest również u pacjentów z zaburzeniami w utrzymywaniu równowagi, czy powodujących upośledzenie stereotypu chodu.

Zastosowanie metody PNF:

· udary mózgu,
· uszkodzenie nerwów obwodowych,
· niedowłady kończyn,
· pourazowe porażenia,
· choroby nerwowo-mięśniowe,
· stwardnienie rozsiane (SM),
· rdzeniowy zanik mięśni (SLA),
· mózgowe porażenie dziecięce (MPDz),
· choroba Parkinsona

W zależności od potrzeb pacjenta w terapii PNF, wykorzystywane są techniki uczące ruchu i koordynacji, rozluźniające, mobilizujące, stabilizujące, przeciwbólowe i inne, typowe dla metody. Również wykorzystywane są ćwiczenia funkcjonalne na materacach, wyuczanie chodu, usprawnianie funkcji wegetatywnych (mięśni twarzy, języka oraz funkcji oddychania połykania i artykulacji).

Korzyści z pracy w Koncepcji PNF to:
· przyjazna technika dla pacjenta – bezbolesna, wykorzystująca umiejętności chorego do łatwiejszego wyuczenia zatraconych funkcji,
· bezpieczna terapia ze względu na integrację zabiegu,
· możliwość doboru poziomu pracy do określonej dysfunkcji
· duża skuteczność i wysoki poziom nauki pacjenta, oparte na uczestnictwie w planowaniu terapii oraz kontynuacji zadań w formie domowej

Metoda PNF ma szerokie zastosowanie w przypadku schorzeń ortopedycznych, takich jak:
· choroby mięśni szkieletowych (m.in. zaburzenia metaboliczne, zmiany zapalne, dystrofie),
· zaburzenia funkcji mięśni w postaci niedoboru masy oraz siły mięśniowej,
· praca przy wadach postawy, zmiany posturalne: leczenie skoliozy, leczenie kifozy, leczenie lordozy, koślawość kolan i stóp,
· praca w dysfunkcjach ortopedycznych: endoprotezy stawu biodrowego i stawu kolanowego, złamania kości i wszelkie uszkodzenia tkanki kostnej, zwichnięcia, skręcenia,
· uszkodzenia tkanek miękkich aparatu ruchu: uszkodzenia mięśni, ścięgien, więzadeł i torebek stawowych,
· zaburzenia propriocepcji jako następstwo doznanego urazu tkanek miękkich,
· bóle kręgosłupa różnego pochodzenia,
· neuralgie nerwu trójdzielnego oraz twarzowego,
· zaburzenia funkcji wegetatywnych (oddychanie, połykanie, artykulacja),
· leczenie stawów hypermobilnych: stabilizowanie połączeń stawowych kręgosłupa oraz kończyn górnych i dolnych;


Również w przypadku ortopedycznych schorzeń praca metodą PNF wykazuje niezwykłą skuteczność działania, stąd jej popularność i powszechnie zastosowanie we wszelkich schorzeniach funkcjonalnych kręgosłupa i narządu ruchu. Zapotrzebowanie chorego wyznacza nam cel rehabilitacji: to czy mamy wykorzystać reedukację ruchu i techniki usprawniające koordynację, czy może stabilizujące, mobilizujące i rozluźniające.

Dzięki ogromnej skuteczności PNF odgrywa ważną rolę w rehabilitacji neurologicznej, rehabilitacji ortopedycznej, jak i rehabilitacji sportowej.